Η Τζωρτζίνα Ελευθεράκη (Georgina Eleftheraki) είναι αρχιτέκτων τοπίου-πολεοδόμος, υποψήφια διδάκτωρ στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ και κάτοχος MArch (ΕΜΠ), MLA (ΓΠΑ) και MSc (ΑΠΚΥ), ενώ ολοκληρώνει ΜΑ στην Επιμέλεια Εκθέσεων στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η ερευνητική και καλλιτεχνική της πρακτική εστιάζει στη χωρική αναπαράσταση, την πολιτιστική και αρχιτεκτονική κληρονομιά, τη συλλογική μνήμη και την ψηφιακή τέχνη, διερευνώντας τη σχέση τόπου, αφηγήσεων και οπτικού πολιτισμού. Έχει λάβει 12 διακρίσεις και βραβεία, εκ των οποίων τρία διεθνή, και έχει δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά και βιβλία. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια, εργαστήρια, εικαστικές εκθέσεις και εγκαταστάσεις, μεταξύ άλλων στο Ileana Tounta Contemporary Art Center, σε διοργανώσεις του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, της IPBA στη Στοκχόλμη, της UPAS/SALA στο Βελιγράδι, του ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. και του ΥΠΠΟ, καθώς και σε artists’ books. Έχει συν-επιμεληθεί τρεις εκθέσεις. Η πρόσφατη δουλειά της αξιοποιεί τη Γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη ως εργαλείο συμπεριληπτικού σχεδιασμού και σύνδεσης ιστορικής αφήγησης με απτική καλλιτεχνική εμπειρία.

Το έργο συνδέει δύο εμβληματικές γυναικείες φυσιογνωμίες της ελληνικής μνήμης: Μαρία Κάλλας και Ευφροσύνη Βασιλείου (Κυρά Φροσύνη). Η σύνθεση δεν επιχειρεί μια εικονογραφική αναπαράσταση, αλλά προτείνει μια ποιητική συνάντηση δύο τραγικών πεπρωμένων, σημαδεμένων από πατριαρχικές σχέσεις και κοινωνική κρίση. Το νόημα ξεδιπλώνεται μέσα από το νερό και τις μνήμες που εξακολουθούν να αντηχούν. Το όνομα “Μαρία” εμφανίζεται ψηλά, με δυναμική γραφή που παραπέμπει στη σκηνική ένταση και τη δραματικότητα της όπερας, ενώ το πιο ρευστό “Φροσύνη” αναδύεται χαμηλότερα, σαν καλλιγραφικό ίχνος μιας ενθύμησης από το βυθό. Στο κέντρο, το δαχτυλίδι λειτουργεί ως μοιραίος κόμβος ανάμεσα στις δύο ιστορίες, αποτελώντας σύμβολο δεσμού, εξουσίας και απώλειας. Η Παμβώτιδα όπου βυθίστηκε η Φροσύνη και το Αιγαίο στο οποίο διασκορπίστηκε η τέφρα της Μαρίας συναντώνται σε ένα κοινό υδάτινο πεδίο. Το νήμα που διαπερνά την εικόνα συνδέει τον χώρο με το νόημά της, υποδηλώνοντας ότι τα στοιχεία της εκφράζουν μια κοινή τραγική διαδρομή.