Η παρουσίαση μιας εικαστικής φωνής μέσα από την ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας μας Μελάνι σε Χαρτί αποτελεί πάντοτε μια πράξη συνάντησης, ανάμεσα στο έργο, στον λόγο που το προσεγγίζει και στο κοινό που το υποδέχεται. Με αυτή τη διάθεση δημοσιεύουμε το κείμενο του επιμελητή τέχνης Πάρη Καπράλου για το έργο του Δημήτρη Γαλανάκη, το οποίο προέκυψε στο πλαίσιο της ενεργής συμμετοχής της στην επίσημη κοινότητα καλλιτεχνών που διατηρούμε.
Η πρωτοβουλία αυτή συγκροτεί έναν σταθερό πυρήνα δημιουργών που εργάζονται με συνέπεια και ερευνητικό προσανατολισμό γύρω από το χαρτί και το μελάνι, ενισχύοντας τον διάλογο για τις σύγχρονες μορφές έκφρασης του μέσου.
Η δημοσίευση του άρθρου στην ιστοσελίδα μας ανταποκρίνεται στη βασική μας επιδίωξη να αναδεικνύουμε το έργο των μελών της κοινότητας μέσα από τεκμηριωμένες, υπογεγραμμένες κριτικές προσεγγίσεις, οι οποίες φωτίζουν τη δημιουργική τους πορεία με ουσιαστική θεωρητική και αισθητική ανάλυση.
Με τη δημοσίευση αυτή επιθυμούμε να συμβάλουμε σε έναν ζωντανό και απαιτητικό διάλογο γύρω από τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία, δίνοντας χώρο στη σκέψη που γεννά το έργο και στον στοχασμό που το συνοδεύει.
Αναλυτικά για τον εικαστικό στην ιστοσελίδα του ΕΔΩ.
-Επιμελητική Ομάδα της πρωτοβουλίας ΜΕΛΑΝΙ ΣΕ ΧΑΡΤΙ
Η εικαστική δημιουργία του Δημήτρη Γαλανάκη αναπτύσσεται μέσα σε ένα σύνθετο πεδίο παραστατικής εικονοποιίας, όπου συνυπάρχουν αρχετυπικές μορφές, μυθολογικά πλάσματα και τοπία με έντονη συμβολική φόρτιση. Η εικαστική του γλώσσα συγκροτείται μέσω της τεχνικής stippling, με μελάνι σε χαρτί, και παράγει εικόνες υψηλής πυκνότητας, όπου η λεπτομέρεια και η τονική διαβάθμιση διαμορφώνουν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στοχασμού. Η θεματολογία του εντάσσεται σε έναν υβριδικό εικαστικό χώρο που συνομιλεί με τον Συμβολισμό και με μια εικονογραφική μορφή Υπερρεαλισμού, ενώ ενσωματώνει στοιχεία από την ανατολική ζωγραφική με μελάνι, κυρίως ως προς την οικονομία του χρώματος, τη ρυθμική ανάπτυξη της μορφής και τη συνθετική λειτουργία του κενού χώρου.
Η πρακτική του Γαλανάκη μπορεί να ιδωθεί ως συστηματική άσκηση οπτικής συγκέντρωσης. Η τεχνική stippling λειτουργεί ως μηχανισμός συγκρότησης της εικόνας μέσα από διαδοχικές στρώσεις κουκκίδων που παράγουν όγκο, βάθος και αίσθηση χρονικής διάρκειας. Η διαδικασία παραγωγής της μορφής οργανώνεται μέσω επαναληπτικής χειρωνακτικής πράξης που ενισχύει τον στοχαστικό χαρακτήρα της εικόνας. Το stippling λειτουργεί εδώ ως αντι-χειρονομιακή πρακτική, αντιστεκόμενη στη σύγχρονη ταχύτητα της εικόνας και επιβάλλοντας έναν βραδύ, σχεδόν διαλογιστικό χρόνο θέασης. Οι μορφές -ζώα, μυθικά όντα, τοπία- δεν παρουσιάζονται ως φορείς συγκεκριμένων μύθων, αλλά ως συμβολικά πεδία ισορροπίας ανάμεσα στο έλλογο και το άρρητο. Το έργο συγκροτεί έναν εικαστικό χώρο σιωπής, όπου η λεπτομέρεια δεν είναι διακοσμητική αλλά υπαρξιακή· κάθε κουκκίδα γίνεται ίχνος παρουσίας, επιβεβαιώνοντας ότι το νόημα δεν προκύπτει από το θέμα, αλλά από τη διαδικασία.
Η χρήση του χρώματος εμφανίζεται σε περιορισμένα σημεία της σύνθεσης και λειτουργεί ως μέσο κατεύθυνσης της οπτικής εμπειρίας. Η ανάπτυξη της μορφής ακολουθεί ρευστές καμπύλες και τονικές μεταβάσεις που δημιουργούν ρυθμική συνέχεια. Η παρουσία εκτεταμένων επιφανειών χαρτιού συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός χώρου σιωπής και περισυλλογής. Όπως σημειώνει και ο ίδιος ο εικαστικός δημιουργός, η ενασχόλησή του με την ιαπωνική κοσμοαντίληψη σχετίζεται με το ενδιαφέρον του για τον τρόπο ζωής που αναπτύχθηκε γύρω από το ημίφως των εσωτερικών χώρων, καθώς και με την πολιτισμική σημασία των πνευμάτων καμί που λειτουργούν ως καθοδηγητικές και παιδαγωγικές παρουσίες.
Το έργο του Γαλανάκη εντάσσεται στη σύγχρονη εξέλιξη της παραστατικής ζωγραφικής που αναδεικνύει εκ νέου την τεχνική δεξιοτεχνία ως βασικό μέσο εικαστικής έκφρασης, η οποία, από τα τέλη του 20ού αιώνα, επαναδιαπραγματεύεται την τεχνική δεξιοτεχνία ως αντίβαρο στην εννοιολογική αποϋλοποίηση του έργου τέχνης. Το έργο του συνομιλεί με ιστορικές πρακτικές της ασπρόμαυρης χαρακτικής, της εικονογράφησης με μελάνι και της ανατολικής ζωγραφικής των κυλινδρων, χωρίς να τις μιμείται. Αντίθετα, τις επανενεργοποιεί μέσα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο όπου η τεχνική επιμονή αποκτά ιδεολογικό χαρακτήρα. Από ιστορική σκοπιά, το έργο του μπορεί να ιδωθεί ως μέρος μιας ευρύτερης τάσης επιστροφής στη δεξιοτεχνία και στην εικαστική αφήγηση, όχι ως νοσταλγία, αλλά ως συνειδητή επιλογή αντίστασης απέναντι στην αποσπασματικότητα της ψηφιακής εικόνας και της στιγμιαίας κατανάλωσης της τέχνης. Η επιλογή της τεχνικής stippling και η εξέλιξη των εργαλείων που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, από μία λεπτή πένα έως ένα ευρύτερο σύνολο εργαλείων και μελανιών που προσομοιώνουν την αισθητική του sumi-e, καταδεικνύουν μια σταδιακή διεύρυνση της τεχνικής του γλώσσας.
Η εργασία του αναδεικνύει την αξία της επιμονής, της επανάληψης και της υλικής διαδικασίας ως κεντρικών στοιχείων της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας. Μέσα από αυτή τη μεθοδολογία, το έργο του Γαλανάκη διαμορφώνει ένα εικαστικό πεδίο όπου η παράδοση, η τεχνική και η συμβολική αφήγηση συνυπάρχουν σε μια ενιαία και συνεκτική μορφολογική πρόταση.
–Πάρης Καπράλος, Επιμελητής Τέχνης
