Ο Βλαντιμίρ Αζέεφ είναι ζωγράφος και γλύπτης, γεννημένος στη Ρωσία. Από την παιδική του ηλικία έλαβε την πρώτη του καλλιτεχνική εκπαίδευση, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε διαφορετική επαγγελματική πορεία και αποφοίτησε από την Ιατρική Ακαδημία. Χρόνια αργότερα επέστρεψε στην τέχνη και συνέχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο Τμήμα Γλυπτικής. Ασχολείται με τη ζωγραφική, το σχέδιο και τη γλυπτική. Στο έργο του συνδυάζει τη ρεαλιστική απεικόνιση με μια σύγχρονη εικαστική γλώσσα, διερευνώντας θέματα όπως ο άνθρωπος, η φύση, η μυθολογία, η μνήμη και η μεταμόρφωση. Τα οπτικά σύμβολα κατέχουν σημαντική θέση στο έργο του, μέσα από τα οποία διερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τον περιβάλλοντα κόσμο και επανερμηνεύει κλασικές καλλιτεχνικές μορφές μέσα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, Ελλάδα.

Σε αυτό το έργο, κεντρική εικόνα γίνεται ένα μαύρο πιάνο με ουρά – σύμβολο της μουσικής, του θεάτρου και του κόσμου της όπερας, άρρηκτα συνδεδεμένου με τη Μαρία Κάλλας. Γύρω του βρίσκονται πέντε μαργαριτάρια. Η παρουσία τους δημιουργεί μια σύνδεση ανάμεσα στον μουσικό χώρο και τον άνθρωπο που παραμένει έξω από την εικόνα. Τα μαργαριτάρια γίνονται ένα είδος μεσολαβητή ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωντανή παρουσία: ανάμεσα στη μουσική, το θέατρο και την όπερα – και τον άνθρωπο που τους δίνει ζωή. Το πιάνο απεικονίζεται χωρίς ερμηνευτή, ωστόσο τα μαργαριτάρια δημιουργούν την αίσθηση ότι η ανθρώπινη παρουσία εξακολουθεί να υπάρχει. Έτσι, η εικόνα της Μαρίας Κάλλας δεν εμφανίζεται μέσα από το πορτρέτο της, αλλά μέσα από τον συμβολικό χώρο της τέχνης της. Η μουσική και το θέατρο συνεχίζουν να υπάρχουν ως μνήμη ενός ανθρώπου, του οποίου η φυσική παρουσία έχει χαθεί, αλλά το έργο του παραμένει.