Η γιαγιά που πλέκει γίνεται αρχέτυπο μεταδότριας της παράδοσης. Κάθε θηλιά είναι κόμπος στη δική της ζωή και σε εκείνη των επόμενων. Τα χέρια της, σημαδεμένα από τον χρόνο, σα ζυμάρια, γίνονται εργαλεία μνήμης. Δεν είναι μόνο τρυφερότητα, αλλά και φύλαξη όσων πέρασαν. Το πλέξιμο θυμίζει τις Μοίρες – μόνο που εδώ η πορεία που υφαίνεται εμφανίζεται ως αναγκαία, αναγνωρισμένη και συχνά περιοριστική.