Η Δέσποινα Καλλιγά γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και κατάγεται από την Κεφαλλονιά. Το 1972 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Από το 1991 εργάζεται ως εικαστική καλλιτέχνις με εξειδίκευση στο εικαστικό κόσμημα και από το 1993 διδάσκει σε Σχολές Επαγγελματικής Κατάρτισης και Δημιουργικής Απασχόλησης. Κατά την περίοδο 1996-1998 εργάστηκε ως εργοθεραπεύτρια σε Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας. Το 1989 επέκτεινε την καλλιτεχνική της δραστηριότητα στη μεταλλοτεχνία. Σπούδασε αργυροχρυσοχοΐα, μεταλλοπλαστική (Repoussé) στον ΕΟΜΜΕΧ, μικρογλυπτική (lost wax), σχέδιο κοσμήματος, γεμολογία, γλυπτογραφία (λιθογραφία) με καθηγητή τον Κιέλ Λαμπρινίδη, καθώς και ελεφαντουργική (γλυπτική) σε κόκκαλο και κέρατο. Σπούδασε επίσης γλυπτική με δάσκαλο τον Δ. Αρμακόλα και ολοκλήρωσε τις γνώσεις της στη μεταλλοτεχνία στο SilverHub Studios στο Εδιμβούργο. Κατά την περίοδο 1984-1988 παρακολούθησε εργαστήρια υφαντικής και ταπισερί στον ΕΜΜΟΧ, καθώς και εργαστήρια κατασκευής μαριονέτας, θεατρικής μάσκας, σκηνοθεσίας και σκηνογραφίας κουκλοθεάτρου. Το 1999 συμμετείχε σε εκπομπές τέχνης της ΕΡΤ1. Είναι μέλος της Art Team – Ομάδας Τέχνης της Ίριδος Κρητικού και συμμετέχει σε ατομικές και ομαδικές εικαστικές εκθέσεις.

Η Βουβή Άρια της Καμέλιας «Πώς αποτυπώνεται εικαστικά μια φωνή που σώπασε, αλλά παραμένει αιώνια; Η δημιουργός επιχειρεί έναν βαθιά εσωτερικό φόρο τιμής στη Μαρία Κάλλας, μεταφράζοντας τη δραματική δυαδικότητα της μεγάλης Ντίβας σε μια επιβλητική γλυπτική εγκατάσταση. Ένας ανατομικός θώρακας από άγριο, λιωμένο ορείχαλκο και κρυστάλλους μαύρης τουρμαλίνης συμβολίζει τη σιδερένια, σχεδόν μαρτυρική πειθαρχία που απαιτούσε η τέχνη της. Μέσα από αυτό το σκοτεινό μεταλλικό πλέγμα ξεπηδούν τρισδιάστατες Καμέλιες από σίδερο, αποτυπώνοντας το πάθος, τη μοναξιά και το αναπάντεχο τέλος. Ακριβώς πίσω από τα πληγωμένα λουλούδια αναδύεται ένα “φωτοστέφανο” από ολόλευκα, διάτρητα φύλλα ασημένιας συρματερής και κοκκίδωσης. Αυτή η ανάλαφρη δαντέλα, μαζί με μαργαριτάρια που κρέμονται σαν σταγόνες δακρύων, γίνεται η υλική υπόσταση της φωνής της: αέρινη, διάφανη και άφθαρτη μέσα στον χρόνο. Το έργο αναπτύσσεται καθ’ ύψος πάνω σε μνημειακό μαύρο μάρμαρο, αφήνοντας τον “αόρατο λαιμό” να διηγηθεί ένα παιχνίδι φωτός, σκιών και αιώνιας σιωπής».