Δύο φιγούρες στέκονται όρθιες πάνω σε μια τραμπάλα, προσπαθώντας να ισορροπήσουν – μια εύθραυστη στιγμή μεταξύ ανόδου και πτώσης. Το παιχνίδι γίνεται αλληγορία της ανθρώπινης σχέσης, της ισορροπίας δυνάμεων, της ανάγκης για σταθερότητα μέσα στην αστάθεια. Στο βάθος, η μορφή της Δικαιοσύνης παρατηρεί σιωπηλά• η παρουσία της δεν εγγυάται την ισότητα, αλλά υπενθυμίζει την κρίση, την επιτήρηση, την ψευδαίσθηση του μέτρου. Μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα στην ευθύνη και την τυχαιότητα του ανθρώπινου πεπρωμένου. Ο άνθρωπος διεκδικεί την αλήθεια πίσω από τις κοινωνικές μάσκες, ψάχνοντας με ένταση την επαφή με το αρχέγονο και το απελευθερωτικό. Είναι όμως ικανός να συνδεθεί; Πόση «δικαιοσύνη» μπορεί να περιέχει αυτή η πράξη;