Ένα φυσικό τοπίο αποδομείται σε γεωμετρικά τμήματα, σαν να έχει κοπεί, μετρηθεί και ταξινομηθεί. Η ρευστότητα της φύσης μετατρέπεται σε επιφάνεια ελέγχου — σε τεχνητό τοίχο που ορίζει, χωρίζει, περιορίζει. Η αρμονία γίνεται κατασκευή, το χάος γίνεται σύστημα. Η πράξη του τεμαχισμού υποδηλώνει την ανθρώπινη ανάγκη να οριοθετεί, να κατέχει, να καθιστά «νόμιμο» ό,τι ήταν κάποτε κοινό και άγριο.