Σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη καθημερινά «εκπαιδεύεται» από τη χρήση μας, εμφανίζεται ένα παράδοξο: όσο πιο «έξυπνη» γίνεται η μηχανή, τόσο περισσότερο αντανακλά τις αδυναμίες μας. Η τεχνητή νοημοσύνη, παρά το όνομά της, δεν είναι τεχνητή· είναι ο καθρέφτης της ανθρώπινης συσσώρευσης γνώσης, επιθυμιών και συμπεριφορών. Δεν είναι επικίνδυνη από τη φύση της, αλλά καθίσταται επικίνδυνη από τη χρήσης της.Η προσβάσιμη από τον απλό χρήστη μηχανή διαμορφώνεται από τα ερωτήματα που τίθενται πιο συχνά, από τις ανάγκες που διατυπώνονται με μεγαλύτερη ένταση, από τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται. Είναι αυτό που η θεωρία της Συμβιωτικής Σχέσης Ανθρώπου-Τεχνητής Νοημοσύνης (HAIST), περιγράφει ως μια συνεργατική και συν-εξελισσόμενη σχέση. Όμως η τεχνητή νοημοσύνη εγγράφει, φιλτράρει και επανεκπέμπει κοινωνικές συμπεριφορές, επικοινωνιακές τακτικές και νοοτροπίες που κυριαρχούν στις τάξεις των χρηστών της. Δεν μαθαίνει “αντικειμενικά”: μαθαίνει από εμάς.Στον αντίποδα η τεχνητή νοημοσύνη διαμορφώνει πλέον όχι μόνο περιεχόμενο, αλλά και αντιλήψεις· οι Θεωρίες Επίδρασης (Impact Theories) εξηγούν πώς τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα επιδρούν στις στάσεις και τις συμπεριφορές των χρηστών, μέσα από τα επαναλαμβανόμενα πρότυπα που «έμαθαν» να μιμούνται. Όταν αυτά τα πρότυπα είναι απλοϊκά ή φτωχά, η επιρροή που ασκείται γίνεται αναπαραγωγή της κοινοτοπίας. Τελικά η τεχνητή νοημοσύνη παράγει “καθρέφτες” που μας στεναχωρούν όταν τους κοιτάζουμε; Μήπως η ιδέα που τρέμουμε ως μετεξέλιξή της, δεν είναι μήπως γράψει από μόνη της με ζοφερά γράμματα το μέλλον μας, αλλά, στην πραγματικότητα, μήπως υιοθετήσει τον χειρότερο εαυτό μας;