Τα υλικά της μνήμης δεν είναι υλικά του παρελθόντος. Είναι αυτά που επιμένουν στο παρόν, που δεν αποσύρονται, που αντιστέκονται στην εξαφάνιση. Η μνήμη, σύμφωνα με τον Paul Ricoeur, αποτελεί έναν ενεργό μηχανισμό κατασκευής ταυτότητας, αφήγησης και νοήματος. Στο έργο του “La Mémoire, l’Histoire, l’Oubli” (2000), o Ricoeur προτείνει πως η μνήμη δεν λειτουργεί ποτέ ως απλή ανάκληση, αλλά πάντα μέσω μιας διαδικασίας ερμηνείας, ανακατασκευής και μερικής λήθης. Η μνήμη είναι δημιουργική. Σε αντίθεση με μια ρομαντική ή μελαγχολική ανάγνωση του παρελθόντος, ζητούμενο είναι κάθε έργο της έκθεσης να λειτουργεί σαν παλίμψηστο. Ομοίως σημαντικά είναι τα σύμβολα που επαναχρησιμοποιούνται σε εικαστικό περιβάλλον με την επανανάγνωση της σύγχρονης τέχνης: παλιά κτίρια, μνημεία, υφές, κάθετι δηλωτικό του χρόνου που περνά όπως κυλά ένα ποτάμι. Η έκθεση «Τα Υλικά της Μνήμης» προσεγγίζει τη δημιουργική επανάχρηση είτε ως upcycling πρακτική είτε εννοιολογικά, ως έναν ενσώματο τρόπο αρχαιολογίας της καθημερινότητας. Παλιά αντικείμενα, κατασκευαστικά θραύσματα, τεκμήρια αλλοτινών χρήσεων ή βιωμάτων, και οι εικόνες τους / εικαστικές αποτυπώσεις τους, γίνονται φορείς μιας σιωπηρής μαρτυρίας. Η τέχνη δεν θυμάται. Η τέχνη δημιουργεί ό,τι πρέπει να θυμόμαστε.