Αφετηρία της έκθεσης αποτέλεσε η βαθιά μετατόπιση του νοήματος του «σπιτιού» στη σύγχρονη εμπειρία, ιδιαίτερα μετά την περίοδο της πανδημίας και τον συλλογικό εγκλεισμό που συνοψίστηκε στο σύνθημα «Μένουμε Σπίτι». Το σπίτι έπαψε να λειτουργεί αποκλειστικά ως φυσικός χώρος προστασίας και οριοθέτησης και μετατράπηκε σε λειτουργία του ψυχισμού. Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, το προσωπικό και το συλλογικό, αποδείχθηκαν ρευστές και ασταθείς, οδηγώντας το άτομο στην ανάγκη αναδιοργάνωσης της σχέσης του με τον κόσμο.

Η έκθεση προσέγγισε την κατοίκηση ως μηχανισμό επιβίωσης. Ο εαυτός, αντιμέτωπος με μια αβέβαιη, απειλητική και συχνά δυσάρεστη εξωτερική πραγματικότητα, συγκρότησε έναν εσωτερικό τόπο: μια ενδοχώρα του εαυτού. Αντλώντας εννοιολογικά από τη σκέψη του Paul Valéry, το «σπίτι» επανεμφανίστηκε ως εσωτερική τοπογραφία, ως ένας νοητικός και συναισθηματικός χώρος που οργανώνεται για να προσφέρει προστασία, αλλά ταυτόχρονα εγκυμονεί τον κίνδυνο της απομόνωσης. Ο εαυτός δομήθηκε σαν κόσμος αυτόνομος και αυτάρκης, συχνά αδιαπέραστος, όπου το οικείο εσωτερικεύεται και αναπαράγεται.

Καίριο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία κατείχε η επίδραση των τεχνολογικών και δικτυακών συνθηκών. Στη σύγχρονη εμπειρία, το σπίτι του εαυτού λειτούργησε ως διεπαφή. Το βλέμμα διαμεσολαβήθηκε από οθόνες, η εμπειρία οργανώθηκε μέσω εικόνων και πληροφοριών, ενώ το «μέσα» και το «έξω» επικοινώνησαν κυρίως ψηφιακά και όχι βιωματικά. Το άτομο κατοίκησε σε ένα νοητικό σύστημα δεδομένων, προσπαθώντας να το συγκροτήσει ως πραγματικό κόσμο.

Τα έργα της έκθεσης δεν επιχείρησαν να περιγράψουν αφηρημένα αυτή τη συνθήκη, αλλά να την ενσαρκώσουν εικαστικά. Μέσα από διαφορετικά υλικά, τεχνικές και προσωπικές εικαστικές γλώσσες, ανέδειξαν την κατοίκηση ως ψυχολογική και συμβολική εμπειρία, που μετασχηματίζει ριζικά τη σχέση μας με την κοινωνία, τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.