Ο χώρος τέχνης Alma Mater (Εμμανουήλ Μπενάκη 62, Εξάρχεια, Αθήνα), σε συνεργασία με τον Επιμελητή Τέχνης Πάρη Καπράλο, και τη πλατφόρμα για τη προώθηση των εικαστικών τεχνών ARTgrID, παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής του Ανδρέα Σινόπουλου με τίτλο “Ο σκληρός τόπος της ζωγραφικής“, και προσκαλεί το φιλότεχνο κοινό στα εγκαίνια της τη Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου στις 19:00.

Κείμενο Τεκμηρίωσης
Η έκθεση φωτίζει τη ζωγραφική ως πεδίο αδιάκοπης και εντατικής πορείας, όπου η μορφή προκύπτει μέσα από τη διαρκή αναμέτρηση με την ύλη, τον ρυθμό και το χρόνο. Ο θεατής καλείται να εισέλθει σε αυτόν τον χώρο με τη δική του σιωπηλή συμμετοχή. Η ενότητα έργων «Μπλε και Κόκκινη» του Ανδρέα Σινόπουλου που εν πολλοίς παρουσιάζεται στην έκθεση, συνιστά μια συγκροτημένη ομάδα έργων που ανήκουν στην πρώιμη περίοδο της εικαστικής του διαδρομής και χρονολογούνται μεταξύ 2008 και 2012. Πρόκειται για μια προσωπική αρχαιολογία του εγκαθιδρυμένου ζωγράφου, που πραγματεύονται ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις, καθώς και βιωμένες πραγματικότητες που λειτουργούν υπόγεια, προσωπικές και υπερατομικές, χωρίς να επιδιώκουν την εξωτερίκευσή τους μέσω αναγνωρίσιμων αφηγήσεων. Ορισμένες φορές παρουσιάζονται αναγνωρίσιμες εικόνες, όμως αυτό προκύπτει κατά την εξέλιξη του έργου, και χωρίς πρόθεση. Τα περισσότερα έχουν δημιουργηθεί με μελάνια μπλε και κόκκινων αποχρώσεων πάνω σε λευκό φόντο, συνήθως χαρτί, το οποίο αντιμετωπίζεται ως ενεργό πεδίο δράσης.

Η ζωγραφική πράξη συγκροτείται ως διαδικασία εντατική και επαναληπτική. Η γραμμική χειρονομία λειτουργεί ως φορέας ρυθμού και χρονικότητας, καταγράφοντας την ένταση της εμπειρίας μέσα από συσσωρεύσεις, πυκνώσεις και μετατοπίσεις της γραφής. Το χρώμα αποκτά δομικό και συναισθηματικό ρόλο, χωρίς να παραπέμπει σε συμβολική εικονογραφία. Η λευκότητα του χαρτιού παραμένει παρούσα ως χώρος αναπνοής και παύσης, επιτρέποντας στο βλέμμα να αντιληφθεί τη διάρκεια και τον παλμό της χειρονομίας. Το έργο αναπτύσσεται ως ίχνος μιας εσωτερικής ροής, που δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει, αλλά να ενεργοποιήσει.

Από θεωρητική σκοπιά, η ενότητα μπορεί να ιδωθεί ως ζωγραφική της γραφής και της σωματικής εμπλοκής. Η επανάληψη της χειρονομίας λειτουργεί ως μορφοπλαστικό εργαλείο, μέσα από το οποίο συγκροτούνται πεδία έντασης και συγκέντρωσης. Η διαδικασία αποδεικνύεται ως τρόπος κατανόησης και βίωσης του εσωτερικού χρόνου. Το έργο δεν επιβάλλει νόημα – προσφέρει νόημα. Προϋποθέτει τη σιωπηλή συμμετοχή του θεατή, ο οποίος καλείται να συγχρονιστεί με τον ρυθμό της δημιουργίας και να βιώσει τη ζωγραφική ως εμπειρία.

Σε ιστορικό επίπεδο, η εργασία εγγράφεται στη συνέχεια της ευρωπαϊκής χειρονομιακής αφαίρεσης και της art informel, ενώ συνομιλεί με πρακτικές όπου η γραφή μετατρέπεται σε μορφή ζωγραφικής σκέψης. Η συγγένεια με δημιουργούς όπως ο Hans Hartung, ο Henri Michaux ή ο Mark Tobey αφορά τον τρόπο με τον οποίο η γραμμή λειτουργεί ως φορέας ψυχικής ενέργειας. Παράλληλα, η επιμονή στο μελάνι και στο χαρτί επαναφέρει το έργο στη σφαίρα του σχεδίου, αναδεικνύοντας τη σημασία της χειρωνακτικής πράξης σε μια εποχή αυξανόμενης αποϋλοποίησης της εικόνας. Από χρωματικής απόψεως, η εργασία αυτή φωτίζει τις λεπταίσθητες αποχρώσεις που εν δυνάμει διαθέτει ένα χρώμα.

Η παρουσίαση αυτών των έργων σήμερα, το 2026, δεν λειτουργεί ως αναδρομική χειρονομία νοσταλγίας. Αντιθέτως, αναδεικνύει μια φάση της εικαστικής διαδρομής του Σινόπουλου που συνιστά κρίσιμο σημείο συγκρότησης της καλλιτεχνικής του συνείδησης. Πρόκειται για έργα που αποτυπώνουν την εμπειρία ζωής και την ψυχική ένταση μιας συγκεκριμένης περιόδου, λειτουργώντας ως εσωτερικά τοπία που προηγήθηκαν μορφοπλαστικών μετατοπίσεων και διαφορετικών εικαστικών προσεγγίσεων. Η δημόσια παρουσίασή τους σήμερα επιτρέπει την κατανόηση της συνέχειας και της συνοχής μιας πορείας που δεν αναπτύχθηκε γραμμικά, αλλά μέσα από διαδοχικές εμβαθύνσεις.

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει την παραστατική, την εξπρεσιονιστική και τη χειρονομιακή ζωγραφική ως ισότιμα μέσα έκφρασης, χωρίς ιεραρχήσεις ή ιδεολογικές δεσμεύσεις. Οι διαφορετικές μορφές λειτουργούν μεσολογικά, με αμοιβαίες σχέσεις, ως εργαλεία που ενεργοποιούνται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε περιόδου. Παρότι τα τελευταία χρόνια το έργο του στρέφεται κυρίως προς την παραστατικότητα, η στάση του παραμένει ανοιχτή και μη δεσμευτική, εστιασμένη στην ουσία της ζωγραφικής πράξης και στη συνεχή άσκηση του βλέμματος.

Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτησή του σχετικά με τη σημασία της παραστατικής σπουδής που εν μέρει έλαβε -αλλά κυρίως που επιθυμεί να διδάσκεται ο ίδιος-, την οποία αντιμετωπίζει ως θεμέλιο και κριτήριο της ζωγραφικής, αντίστοιχο με την εκπαίδευση στη μουσική ή στον χορό. Η επιμονή στη μελέτη, στην πειθαρχία και στον χρόνο της διαδικασίας συνιστά στάση ευθύνης απέναντι στην τέχνη, όπως επισημαίνει και ο Ιάσωνας Καιροφύλας στο ακόλουθο σχόλιό του σχολιάζοντας ένα σύντομο γραπτό του Σινόπουλου: «Η αίσθηση που αποπνέει το κείμενό σας είναι πως η παραστατικότητα δεν λειτουργεί εδώ ως τεχνική επιλογή, αλλά ως στάση ευθύνης απέναντι στην τέχνη. Στο φόντο μιας εποχής που βιάζεται να αποδομήσει ό,τι θεωρείται “παραδοσιακό”, το να επιμένετε στις σπουδές, στην πειθαρχία, στο αργό χτίσιμο του βλέμματος, μοιάζει σχεδόν με πράξη αντίστασης. Και σωστά αναφέρετε τη μουσική ή τον χορό: κανείς δεν ζητά από έναν μουσικό να εγκαταλείψει τις κλίμακές του για να θεωρηθεί σύγχρονος. Γιατί να το ζητάμε από έναν ζωγράφο; Το τεκμηριωμένο πέρασμα από φάση σε φάση σ’ ένα πορτρέτο μάς επιστρέφει στο σώμα του έργου, στον χρόνο του, στη χειρονομία που μένει, όχι απλώς στο αποτέλεσμα. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται και το βάρος της συνέπειας».

Η έκθεση αυτή προτείνει την ανάγνωση των έργων ως αναπόσπαστου τμήματος μιας ευρύτερης εικαστικής διαδρομής, όπου η χειρονομία, η γραφή και η παραστατική σπουδή συνυπάρχουν ως εκφάνσεις μιας ενιαίας στάσης απέναντι στη ζωγραφική. Τα έργα αυτά φωτίζουν μια εσωτερική φάση που αξίζει να καταστεί ορατή, όχι ως κλειστό κεφάλαιο, αλλά ως ενεργό υπόστρωμα πάνω στο οποίο οικοδομήθηκαν μεταγενέστερες αναζητήσεις. Μέσα από αυτή τη δημόσια παρουσίαση, το φιλότεχνο κοινό καλείται να γνωρίσει μια λιγότερο εκτεθειμένη πτυχή του Σινόπουλου, η οποία συμβάλλει ουσιαστικά στην κατανόηση της συνολικής του πορείας και της συνεπούς σχέσης του με την πράξη της ζωγραφικής.

Συνοπτικό βιογραφικό του Ανδρέα Σινόπουλου
Ο Ανδρέας Σινόπουλος είναι ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε Ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών – Εικαστικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με δάσκαλο τον Μάκη Θεοφυλακτόπουλο. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα Χαρακτικής με τον Γιώργο Μήλιο και Ιστορία Τέχνης με τη Νίκη Λοϊζίδη. Κατά το διάστημα 1979–1982 φοίτησε στην ΑΣΕΤΕΜ-ΣΕΛΕΤΕ, παρακολουθώντας μαθήματα Παιδαγωγικής. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Από το 1999 διδάσκει στο Εργαστήριο Ζωγραφικής του Δήμου Ζωγράφου στην Αθήνα. Το 2007 στράφηκε κυρίως στη μη παραστατική ζωγραφική, παραμένοντας ωστόσο ενεργός και στην παραστατική.

Τον Ιανουάριο του 2020 παρουσιάστηκε το σύνολο της μέχρι τότε δουλειάς του σε εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, από τον ιστορικό και αρχιτέκτονα Κώστα Καζαμιάκη, με τη συμμετοχή του ποιητή Γιώργου Γώτη και του φωτογράφου Χάρη Κακαρούχα.

Έχει συνεργαστεί με ζωγράφους και αγιογράφους στην τοιχογράφηση εκκλησιών, με τους Κώστα Γεωργακόπουλο (1984), Χρυσόγονο Καραχάλιο και Ιωάννη Χριστόπουλο (1992–1994), και το ζωγράφο Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλο (2003–2004). Η ιδιαίτερη ενασχόλησή του με την απωανατολική τέχνη τον οδήγησε στη μελέτη της ιαπωνικής γλώσσας, στην οποία απέκτησε πτυχίο το 1995. Από το 2004 ερευνά το θέμα του επιχρωματισμού των αρχαίων αγαλμάτων.

Έχει δείξει τη δουλειά του σε τρεις ατομικές και σε επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το Βέλγιο, από το 1990 μέχρι σήμερα. Έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές. Παράλληλα με τις εικαστικές τέχνες, ασχολείται με την ποίηση από τη δεκαετία του 1980, με αρκετές δημοσιεύσεις σε εγνωσμένου κύρους λογοτεχνικά περιοδικά.

Διάρκεια Έκθεσης
Η έκθεση διαρκεί 20 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου 2026 στον χώρο τέχνης Alma Mater, και παράλληλα διαδικτυακά, μέσω της πλατφόρμας ARTgrID (https://artgrid.gr) με διάρκεια ενός μήνα.

Ώρες / Μέρες: Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 19:00 – 22:00. Τις υπόλοιπες ημέρες ο χώρος δέχεται μόνο κατόπιν συνεννόησης στο 6972445353. Είσοδος ελεύθερη.

Για την έκθεση έχει εκδοθεί κατάλογος στην Ελληνική και την Αγγλική γλώσσα διαθέσιμος σε όλους τους επισκέπτες της δωρεάν.

Instagram
#AndreasSinopoulosArtist

Ιστοσελίδα
artgrid.gr/andreas-sinopoulos/

Σχετικά με τον Επιμελητή
Ο Πάρης Καπράλος είναι Επιμελητής Τέχνης, συνιδρυτής της ARC -Art Revisited Collective, ιδρυτής της ARTgrID και εκδότης του Arts & Antiques CCR. Γεννήθηκε το 1975 και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε Οικονομικά (Αθήνα) και Arts & Design (Staffordshire, Αγγλία). Αρχικά εργάστηκε ως Δημοσιογράφος στο Οικονομικό Ρεπορτάζ με εξειδίκευση σε θέματα Τεχνολογίας (1999-2006), στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στις διοργανώσεις επιχειρηματικών συνεδρίων, και άλλαξε επαγγελματική πορεία στρεφόμενος στον χώρο της Τέχνης το 2011. Διετέλεσε Διευθυντής της Myrό Gallery(2011-2015), Υπεύθυνος του Τομέα Τέχνης του Myrό Antiques House(2015 – 2017), Καλλιτεχνικός Συντονιστής των διεθνών Συμποσίων Σύγχρονης Γλυπτικής της Greek Marble Initiative, (2013-2018). Από το 2018 και εξής εργάζεται ως ανεξάρτητος Διοργανωτής και Επιμελητής εικαστικών εκθέσεων & εκδηλώσεων. Χρημάτισε εκπρόσωπος της Διεθνούς Ένωσης Υδατογραφίας IWS (International Watercolor Society) τη περίοδο 2019-2022. Έχει επιμεληθεί και διοργανώσει περισσότερες από 200 εκθέσεις, συμπόσια, εικαστικές δράσεις, projects και συμμετοχές εντός και εκτός Ελλάδας. Αναλυτικά: https://artgrid.gr/paris-kapralos/

Σχετικά με την ARTgrID
H ARTgrID είναι εταιρεία που ασχολείται συστηματικά με την προβολή και προώθηση ποιοτικής τέχνης εικαστικών καλλιτεχνών, κυρίως μέσω ιστοσελίδας παροχής ψηφιακών υπηρεσιών, αλλά και με τη διοργάνωση φυσικών γεγονότων, δράσεων και την αξιοποίηση συνεργειών με πολλά διαφορετικά εμπλεκόμενα μέρη στον χώρο των Τεχνών(Επιμελητές, χώρους, εμπόρους τέχνης, επενδυτικούς συμβούλους, εξειδικευμένους νομικούς, κ.α.). Παρέχει υπηρεσίες διοργάνωσης εκθέσεων, συμποσίων, εικαστικών δράσεων, τη δημιουργία, φιλοξενία και προβολή ιστοσελίδων και τη προώθηση εικαστικών καλλιτεχνών. Πληροφορίες: https://artgrid.gr

Σχετικά με την Alma Mater

Ο χώρος Τέχνης “Alma Mater” βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας, στα Εξάρχεια. Στεγάζεται σε μια ανακαινισμένη νεοκλασσική κατοικία που χτίστηκε πριν από το 1890. Στα λατινικά “Alma Mater” σημαίνει κυριολεκτικά “μητέρα τροφός”, και συνήθως αποδίδεται συμβολικά στην Επιστήμη που έχει το ρόλο της μητέρας του Ανθρώπου ως εξελικτικής δύναμης. Ομοίως, το όραμα των ιδρυτών του χώρου είναι να λειτουργήσει ως “alma mater” για την πνευματική και αισθητική ανέλιξη της πόλης. Ο χώρος εκτός από εκθεσιακές δυνατότητες διαθέτει και εξοπλισμό φιλοξενίας εκδηλώσεων. Αναλυτικές πληροφορίες https://almamater.gr

Χορηγοί Επικοινωνίας
Arts & Antiques CCR
Polis Magazino