Η Ελευθερία Εμμανουήλ γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι εικαστικός. Το έργο της διερευνά τη σχέση ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο και την εξωτερική πραγματικότητα μέσα από τη λυρική αφαίρεση, την abstract τεχνική και τις υπαινικτικές μορφές. Οι πίνακές της λειτουργούν ως ψυχικά τοπία, όπου το φως, η υφή και η σιωπή συνυπάρχουν σε πολυεπίπεδες επιφάνειες. Μέσα από μικτές τεχνικές, δημιουργεί έργα που ισορροπούν ανάμεσα στη μορφή και την αποδόμησή της, οδηγώντας τον θεατή σε ενδοσκόπηση με κεντρικούς άξονες τη μνήμη, το τραύμα και την απώλεια. Έχει παρουσιάσει ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές. Παράλληλα, έχει σπουδάσει υποκριτική και έχει εργαστεί στο θέατρο ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη, ενώ έχει αναλάβει τη μουσική και ηχητική επιμέλεια παραστάσεων. Έχει γράψει και σκηνοθετήσει το θεατρικό έργο «Στον ίσκιο της μνήμης», εξερευνώντας τη γυναικεία συνείδηση και τον ψυχισμό. Η θεατρική της παιδεία τροφοδοτεί σταθερά τη δραματουργική ένταση των εικαστικών της έργων.

Στο έργο αυτό, η Μαρία Κάλλας αποδίδεται πέρα από τη λάμψη της σκηνής, στην πιο εσωτερική και ευάλωτη εκδοχή της. Πρόκειται για έναν στοχασμό πάνω στην εύθραυστη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη παρουσία και τον μύθο· μια ύπαρξη που προσπαθεί να αναδομηθεί μέσα σε έναν κόσμο που διαλύεται. Δεν πρόκειται για το πορτρέτο μιας ντίβας. Το έργο αφουγκράζεται την εσωτερική της σιωπή, χωρίς να προσπαθεί να εξηγήσει τη Μαρία ή την Κάλλας. Συνδυάζοντας την abstract τεχνική με τη ρεαλιστική όψη, μέσα από μια παλέτα που ισορροπεί ανάμεσα στο βαθύ μπλε και τις γήινες αποχρώσεις, η μορφή αναδύεται με καθηλωτική ένταση. Το βλέμμα, στραμμένο προς το άπειρο, καθρεφτίζει τη μοναξιά της ιδιοφυΐας. Οι κάθετες, ρέουσες γραμμές είναι τα αναπόσπαστα πλήγματα που τη διαπέρασαν στη ζωή και στη σκηνή, πλήγματα που διέλυαν τον συναισθηματικό της κόσμο, αλλά που ενδυνάμωναν την απόλυτη ερμηνεία της στην τέχνη.