Η Ελισσάβετ Κοτσώνη είναι εικαστικός, εκπαιδευτικός και ερευνήτρια, με ένα πολυδιάστατο υπόβαθρο που γεφυρώνει τις τέχνες με τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Είναι αριστούχος απόφοιτος του Τμήματος Εικαστικών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ (Integrated Master) και πτυχιούχος Αγγλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ. Διαθέτει τρεις μεταπτυχιακούς τίτλους, MSc στην Ιστορία, Ανθρωπολογία και Πολιτισμό, MEd στις Επιστήμες της Αγωγής και Master στις Καλές Τέχνες. Είναι υποψήφια διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Από το 1999 συμμετέχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και σε εικαστικά projects. Από το 2015 εκπονεί έρευνες πεδίου, μελετώντας τη σχέση τέχνης, εκπαίδευσης και διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και περιβαλλόντων. Έχει βραβευτεί για τα εκπαιδευτικά της προγράμματα στη διδασκαλία της Αγγλικής, «The Picasso project», ELT Excellence Awards, 2023, «Learn out of the Box: The Pinochio project», ELT Excellence Awards, 2024, «The museum goes to school», ELT Excellence Awards, 2025, και «Adopting a monument», 2026. Έχει επίσης βραβευτεί στα βραβεία ειδικής αγωγής με το project «creARTivity» το 2026.

Η καλλιτεχνική πρακτική της Ελισσάβετ Κοτσωνη συνιστά έναν διαρκή διάλογο ανάμεσα στη μνήμη, την πολιτισμική ταυτότητα και τη δημιουργική έκφραση, ενσωματώνοντας βιωματικά στοιχεία. Στο καθηλωτικό έργο μεικτής τεχνικής «life can’t be that black», το ελεύθερο σχέδιο συνυπάρχει με την ανάγλυφη υφή των νημάτων, που λειτουργούν ως οπτικές «χορδες», μεταφέροντας τη δραματική ένταση, τη μελαγχολία και το εύθραυστο του χαρακτήρα της εμβληματικής υψιφώνου. Η χειρόγραφη φράση-τίτλος εντείνει τον υπαρξιακό προβληματισμό, μετατρέποντας το εικαστικό αποτέλεσμα σε μια βαθιά εσωτερική, βιωματική κατάθεση. «Εμπνευσμένο από τα λόγια της ίδιας της Μαρίας Κάλλας, το έργο εξερευνά τα περίπλοκα επίπεδα της ζωής και της προσωπικότητάς της. Μέσα από τρεις διαφορετικές στάσεις, το έργο αμφισβητεί την απλότητα ενός μονοδιάστατου κόσμου. Η ρευστότητα του μελανιού, η έντονη δραματική ένταση του ακρυλικού και η λεπτή, δομημένη πειθαρχία του κεντήματος πάνω στη διαφάνεια συνεργάζονται για να αποδείξουν ότι η ύπαρξή της δεν ήταν ποτέ απλώς “μαύρη και άσπρη”».