Η Μαριλένα Μιχοπούλου είναι εικαστικός και γλύπτρια κεραμίστρια, μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Δραστηριοποιείται ως εικαστικός από το 1994, με κύριο πεδίο έκφρασης τη γλυπτική κεραμική και τη διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στην αφαιρετική γεωμετρική φόρμα, το οστέινο στοιχείο και την ανθρώπινη παρουσία. Είναι ιδρύτρια της σχολής «Κεραμικές Μορφές – Clay Form Sculpture», η οποία λειτουργεί από το 2002, όπου διδάσκει κεραμική τέχνη και γλυπτική φόρμα σε ενήλικες, φοιτητές και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα. Έχει παρουσιάσει το έργο της σε τρεις ατομικές εκθέσεις, σε γκαλερί το 2003 και το 2005 και σε Pop-up ατομική έκθεση το 2019 στο Ζάππειο Μέγαρο, καθώς και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει συμμετάσχει σε σημαντικές διοργανώσεις σύγχρονης κεραμικής. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Κεραμιστών & Αγγειοπλαστών και επιμελήθηκε σημαντικές εκθέσεις κεραμικής. Συμμετείχε σε έρευνα του τομέα Αστροφυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία αφορούσε τον πρώτο αρχαίο καθρέπτη.

Το έργο αποτελεί μια γλυπτική αναφορά στη Μαρία Κάλλας, όχι ως πορτρέτο, αλλά ως αποτύπωση της σκηνικής της παρουσίας, της δύναμης και της εσωτερικής της έντασης. Η φόρμα γεννιέται από τη σχέση σώματος και ενδύματος, εκεί όπου το ύφασμα παύει να είναι απλώς κάλυμμα και γίνεται προέκταση της κίνησης και του συναισθήματος. Η μικρή απόκλιση του σώματος προς τα πίσω αποδίδει τη στιγμή της κορύφωσης της φωνής, την προσπάθεια της εξόδου της νότας στην άρια της Ιφιγένειας εν Ταύροι (1956-57). Είναι η στιγμή όπου η φωνή μεταμορφώνεται σε σωματική δύναμη· συσπά το σώμα, απομακρύνεται από αυτό και διαχέεται στον χώρο ως καθαρό συναίσθημα. Το ιβουάρ παραπέμπει στην αρχαία μνήμη, το βαθύ πορφυρό στο πάθος και την τραγωδία, ενώ η λεπτή χρυσή γραμμή λειτουργεί σαν ίχνος φωτός πάνω στη θεατρική σκηνή. Η Κάλλας υπήρξε μια φωνή που ξεπέρασε τα όρια του χρόνου. Το έργο αναζητά τη στιγμή όπου σώμα, φωνή και συναίσθημα ενώνονται και η παρουσία της γίνεται σύμβολο.