Η Μαίρη Παπαδοπούλου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, γεννήθηκε το 1960 στο Κιλκίς. Εδώ και μια δεκαετία ζει και δημιουργεί στο Ρέθυμνο. Διετέλεσε Σχολική Σύμβουλος, Υπεύθυνη Κέντρου Περιβαλλοντικής και Υπεύθυνη Δραστηριοτήτων Αγωγής Υγείας στο Κιλκίς. Είναι κάτοχος πτυχίου του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, Διπλώματος Μετεκπαίδευσης του Διδασκαλείου, Μεταπτυχιακού Διπλώματος στις Παιδαγωγικές Επιστήμες του Α.Π.Θ. και πτυχίου Τεχνολόγου Πολιτικού Μηχανικού. Με τη ζωγραφική και την τέχνη ασχολείται από τη δεκαετία του ’90. Επί σειρά ετών παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας και κουκλοθεάτρου. Συμμετείχε με εισηγήσεις σε συνέδρια και στη διοργάνωση ημερίδων και συνεδρίων σχετικών με την τέχνη στην εκπαίδευση. Δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής. Πρόσφατα πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεσή της με τίτλο «Συνομιλίες Γυναικών», σε επιμέλεια Χρυσούλας Σκεπετζή, στην αίθουσα Πυροβολικού της Φορτέτζας Ρεθύμνου, στο πλαίσιο του A Festival Παραστατικών Τεχνών για την αναπηρία. Την περίοδο αυτή έργο της φιλοξενείται στην ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης «Μίκης Θεοδωράκης: Ο Άνθρωπος, ο Μουσικός, ο Επαναστάτης…» στην αίθουσα Τέχνης Μορφές στο Ρέθυμνο.

Ελαιογραφία της Μαρίας Κάλλας (1923-1977) δεν μπορούσε να λείπει από την Έκθεσή μου με τίτλο “Οι γυναίκες που μου μίλησαν” η οποία κινήθηκε σύμφωνα με την επιμελήτρια, ζωγράφο Χρυσούλας Σκεπετζή σε τρεις άξονες. «Την προσωπική θεραπευτική διαδικασία, τη σύνδεση με εμβληματικές γυναικείες μορφές και τη δύναμη της τέχνης ως μέσο επικοινωνίας». Οι γυναίκες που επέλεξα να ζωγραφίσω –μεταξύ των οποίων και η Μαρία Κόλλας- ήταν γυναίκες που έζησαν έντονα, μάτωσαν αλλά άφησαν ανεξίτηλο σημάδι, στην ανθρωπότητα μέσα από τη «φωνή» τους. Οι 43 προσωπογραφίες γυναικών στις οποίες συγκαταλέγεται και η Μαρία Κάλλας εκτός του ότι με ενδιέφεραν ζωγραφικά με “συν-κίνησαν”, με “συνόδευσαν” σε δύσκολους περιόδους της ζωής με διάφορους τρόπους. Μέσα από τη ζωγραφική απόδοσή τους τις γνώρισα “καλύτερα”, τις “μελέτησα“. Είδα τα δεινά ή (και) τις ευλογίες της δικής τους ζωής, τους αγώνες και τις αγωνίες τους, τις αδυναμίες, την ευαλωτότητά τους που συχνά συνδεόταν και με ένα μεγάλο ταλέντο!