Σημειώνεται μεταξύ άλλων στο επιμελητικό κείμενο: “Η σύγχρονη τέχνη δεν παύει να επαναπροσδιορίζει τα όριά της, αναζητώντας εναλλακτικούς τρόπους νοηματοδότησης της πραγματικότητας. Η αξιοποίηση του λάθους, της τυχαιότητας και της απρόβλεπτης διαδικασίας δεν αποτελεί μόνο μεθοδολογική καινοτομία, αλλά μετασχηματίζεται σε εργαλείο βαθιάς θεωρητικής και κοινωνικής σημασίας.

Η ασυνέπεια, το ρήγμα ή η παρέκκλιση από τον προσχεδιασμένο κανόνα δεν λειτουργούν πλέον ως σημάδια αποτυχίας, αλλά ως αφορμές γένεσης νέων συμβολικών συστημάτων, των οποίων η σημασία δεν είναι ποτέ απολύτως σταθερή. Αξιοποιεί αυτά τα απρόβλεπτα στοιχεία για να διαμορφώσει ένα πεδίο όπου η ερμηνεία δεν είναι μονοσήμαντη αλλά ανοιχτή, προσκαλώντας τον θεατή σε μια εσωτερική ανάγνωση του έργου. Η αφαιρετική ή μη απεικονιστική γλώσσα πολλών σύγχρονων έργων δεν αποκλείει τη συμβολική λειτουργία· αντιθέτως, τη μεταθέτει από το εικονογραφικά αναγνωρίσιμο προς το ενεργειακά ή εννοιακά υπαινικτικό.

Η σύγχρονη τάση προς έναν νεοσυμβολισμό -όχι ως αναπαραγωγή συμβόλων με γνωστό φορτίο, αλλά ως δυναμική παραγωγή συμβολικών πεδίων μέσα από το απροσδιόριστο- συνδέει βαθύτερα την τέχνη με την εσωτερική εμπειρία του θεατή και με την ανάγκη για νέα νοήματα σε μια εποχή κρίσης των παλαιών. Ακριβώς γι’ αυτό μπορούν να αντανακλούν την πολυπλοκότητα του κοινωνικού σώματος, να συλλαμβάνουν την εύθραυστη φύση του νοήματος στην ύστερη εποχή. Και ίσως εκεί βρίσκεται η βαθύτερη πολιτική και ηθική λειτουργία της: στο να διδάσκει την αξία της αβεβαιότητας και να επανασυστήνει τον χώρο του λάθους ως πεδίο δημιουργικής και κοινωνικής εξέλιξης.“.